Ongelofelijk

Een kilometertje van ons huis vandaan werd gisteren een baby te vondeling gelegd. Mijn eerste reactie was: Wie doet nou zoiets?

Als ik er langer over nadenk dan kan ik nog altijd niet in een staat komen waarin ik het tegenover mezelf zou kunnen verantwoorden, maar ik kan me wel voorstellen dat er mensen zijn die geen uitweg meer zien.

Je kunt er natuurlijk alles aan doen om niet zwanger te worden in deze tijd. Ook kun je zelfs al ben je ongewenst zwanger geworden een einde maken aan de zwangerschap. En ben je daar te laat mee, dan kun je kiezen voor adoptie. Mogelijkheden genoeg lijkt me. 

In wat voor state of mind moet je dan verkeren om tot zo'n daad te komen? Heeft de moeder dan geen vangnet om zich heen van familie en vrienden? Wie legt er nou zo'n weerloos wezentje in een handdoek in een plantsoen? Aan zijn lot overgelaten.

Gelukkig heeft iemand hem gevonden en ligt de baby veilig in het ziekenhuis en is hij gezond genoeg om vandaag naar een pleeggezin te gaan. Ik hoop oprecht dat hij een goed thuis zal krijgen in de toekomst. Ze mogen hem zo naar me toe brengen, maar zo werkt het natuurlijk niet. In wat voor mallemolen van jeugd- en pleegzorg komt zo'n mannetje terecht? En hoe anders had het voor hem kunnen zijn?

Dit soort acties roept veel vragen bij me op. Misschien omdat ik eindelijk, na vijf jaar proberen, weer zwanger ben? Misschien dat ik daarom niet kan accepteren dat anderen hun kinderen niet willen? Of is het echt een situatie waarin overmacht aan de hand is? Ik kan het niet verklaren. Ik word er goed ziek van als ik bedenk waar dat mannetje later mee moet leren omgaan. Ik hoop van harte dat hij goed terecht komt en een liefdevol leven mag ervaren.

Yes, op de helft!

Hier komt er weer een, een ik-ben-zwanger-logje, dus skippen als je het niet wil lezen.

Maandagmorgen mocht ik voor de twintigwekenecho naar het zh. Drie kwartier hebben we naar onze beeb kunnen kijken. Het duurde een tijd voor de metingen verricht waren, maar uiteindelijk was daar het verlossende antwoord, het lijkt erop dat er niets mankeert aan de spruit! Oeh jubeljubel!!

En we weten nu ook wat het wordt. Dochter was over the moon met het nieuws. Ze krijgt een broertje! En dat is nou net wat ze gewenst had zei ze! Man en ik zijn ook helemaal blij. Ik dacht al dat het jongen is, maar durf daar dan toch niet op te vertrouwen. Bij dochter had ik het ook juist.

Nu wordt het tijd voor de praktische zaken. Er zal een kamertje gekocht moeten worden en een nieuwe/andere klerenkast voor meid. Haar echte meidenkast staat nog op de kamer waar de beeb gaat slapen en om nou een jongen naast een prinsessenkast te leggen, nee dat doe ik niet. Misschien raar, maar dat is dan maar zo.

Leuke dingen dus om aan te pakken. Vanmiddag ga ik met meid door de babyspullen om te zien wat ik wel voor een jongen kan gebruiken. Wat ik mis schrijf ik op. De oma's zijn al aan het vragen wat we willen hebben en zo kan ik zaken vragen waar we echt wat aan hebben, in plaats van het zoveelste stuk speelgoed of het éénentachtigste pakje in maat 50 waar hij na een week vast is uitgegroeid.

Op het werk is nog geen duidelijkheid. Hopelijk volgende week. Nu ga ik lekker genieten van het weer en wat rommelen in huis. Fijne dag!

Oke, het idee

Onverwachts een vrije dag. Dat gebeurt niet vaak. Maar nu heb ik er toch een. Gelukkig schijnt de zon ook nog. Normaal carpool ik op dinsdag met een collega, hij rijdt. Ik kan op dinsdag de auto niet hebben vandaar. Vandaag ging die vlieger niet op en dacht ik, dan neem ik lekker vrij. Krijg ik thuis nog eens wat extra's gedaan. Nou moet ik zeggen dat ik aardig op moet passen. Ik neem te snel zware dingen in de hand en moet mijn grenzen af en toe echt opnieuw leren kennen. Maar het is voor een goed doel! Nog een weekje en dan weten we hoe het groeit en wat het wordt...spannend!

Het idee dus. Het idee voor volgend jaar is dat ik begin een jaartje ouderschapsverlof te nemen. Dan betekent dat ik een aanvraag heb ingediend bij de Hr-manager om volgend jaar nog maar anderhalve dag te komen werken. Mijn direct-leidinggevenden staan er niet afwijzend tegenover. Maar dat zegt nog niks. Ik weet dat ik er recht op heb, maar ik verwacht nog wel wat weerstand.

Dat zou betekenen dat ik iets minder dan de helft van mijn inkomen overhoud. Dat geeft ons wat meer ruimte om te kijken of het ook zonder mijn inkomen kan. Nu, met toch twee lonen, heb je altijd wat achter de hand als er onverwacht iets extra's betaald moet worden. En dan met een stuk minder loon is het beeld realistischer denk ik.

Ook geef ik zo niet meteen op wat ik heb opgebouwd. Al is het momenteel zo dat ik niet zo graag meer ga, ik heb er zelf hard voor geknokt. Gedurende volgend jaar kan ik altijd nog beslissen volledig te stoppen of door te gaan.

Voor mijn dochter houdt het in dat ze niet meer hoeft over te blijven en niet meer naar de BSO hoeft. Mijn ma neemt mijn anderhalve werkdag de verantwoordelijkheid voor mijn meid op zich. De baby zal wel een dag naar het kdv moeten. Daar heb ik nog steeds moeite mee. Al heb ik wel een passender kdv gevonden dan waar dochter op zat. Dat laatste is zo doodbezuinigd dat het echt schandalig is geworden.

Tot nu toe ben ik tevreden met onze keuze. Al moet ik nog afwachten wat HR zegt. Het brengt wel rust, dat ik heb gekozen en geeft weer ruimte om over andere dingen na te denken.

Krappe budgetten, de balans

Zo, dat zit er op. De balans van afgelopen financiele maand is opgemaakt. Onze krappe cashbudgetten zijn toereikend geweest kan ik met plezier zeggen.

We gaven net wat minder dan het budget van 250 aan boodschappen uit. Hoe dat kan? Geen overbodige luxe, geen voorbewerkt voedsel, maar basisproducten en verse spullen kopen. Veelal op de markt, waar ik standaard aan het einde kom en dan een tas vol fruit (en soms krijg ik voor niks groente erbij) voor 5 euro heb. Die tas is meestal goed voor vier dagen fruit, dus op de woensdagmarkt pas ik hetzelfde trucje toe.

Het kledingbudget voor ons drietjes lag op 50 euro, daarvan heb ik 18,60 euro opgemaakt aan schoenen voor meid (via mp, gloednieuw!! voor 11,75 incl verzenden) en stof voor meid een rokje te maken.

Het leuke-dingen-potje bevatte ook 20 euro. Daar ging 15 euro van op aan een gezinskaart voor een plaatselijk superspeeltuin. Op die kaart zitten twintig strippen.

Het cadeaubudget was een moeilijke met moederdag (2 mama's) en een verjaardag. Ook daar zat twintig in en nog wat kleingeld van vorige maand. Al met al gaf ik 21,85 euro uit. Daarvoor kocht ik voor: twee douchegels met sponsen van kneipp, drie bossen tulpen (markt), en ik knutselde een aspergemand ineen (mand, had ik nog, kilo asperges, kookboekje over asperges, witbier, wat aardappelen). Ben er best trots op dat ik dit heb gehaald.

In het potje onvoorzien ging ook 20 euro. Daar verdween 15,70 euro uit, onder andere aan potgrond.

Voor zover de krappe budgetten.
Onze vaste lasten lagen iets hoger door de kwartaalafschrijvingen van oa water en zwemles. Onze extra inkomsten waren laag met maar 10,32 euro via mp. Onze extra uitgaven waren enorm, 1305,26 euro. Waaat?? Ja, 1305,26 euro, daar koop je voor: 3 kuub zand voor funderingen, 20 zakken cement,1 kuub metselzand, tegels voor een ruime badkamer, voegmiddel, voorstrijk, tegellijm, lichttherapieding voor hooikoorts en losse klusspullen.

Al met al leverde het plaatje deze maand een (verwacht) tekort op van net geen 250 euro. Die eurootjes kwamen van de spaarrekening af. Die centjes staan daar tbv de verbouwing. Dus, eigenlijk vind ik het nog netjes dat er slechts 250 euro naast het reguliere loon bij moest om zowel de badkamer als de achtertuin flink te zien veranderen van bouwput in nu nog semibouwput. Volgende maand zullen er weer de nodige centen  in moeten, dus ook in juni houden wij de krappe budgetten aan. Zo krap zijn ze blijkbaar niet ;-)

Ik ben ook wat verder in mijn besluitvorming over wat ik volgend jaar ga doen. Ik ga het nu verder uitwerken en zodra er meer bekend is schrijf ik erover.

Jubeljubeljubel

Ik zeg het vast meteen, dit wordt een zwanger-mutsen-logje. Dus hou je er niet van, gewoon skippen en volgende keer weer lezen.

Vanmorgen had ik controle en YES alles gaat nog steeds goed. Hartje klopte mooi, buik groeit goed en kindje beweegt al volop. Ik voel het nu ook als ik rustig zit of lig. Heerlijk is dat!
Over tweeeneenhalve week krijgen we al de 20weken echo! Ik kan me er zo op verheugen!

Vanmiddag op de fiets, toen ik dochter net naar school had gebracht, toen raakte het me ineens heel diep. In mijn buik groeit het kindje waarvan de gyn zei, hou maar rekening met een miskraam. Wat een wonder dat het leeft. Uberhaupt is een kind een wonder als je bekijkt wat er allemaal op het juiste moment goed moet gaan. Ik voel me enorm bevoorrecht dat ik dit nogmaals mag ervaren.

Ik voel me ook lekker, af en toe wat duizelig, maar niets om me zorgen over te maken aldus de vk. Ik ben een kilo afgevallen, maar zolang het kindje groeit maak ik me daar ook geen zorgen om. Dat komt me gewoon zo bekend voor van mijn eerste zwangerschap. Het is niet zo dat ik lijn, begrijp me niet verkeerd. Maar als ik zwanger ben heb ik veel minder de neiging om te veel te eten. Ik zit eerder vol en neem kleinere porties, wel vaker op een dag. Moest ik maar eens doorzetten als de kleine straks geboren is.

De voorbereidingen gaan goed, al zijn we nog niet zover. Bij de eerste had ik alles ruim van te voren geregeld. Nu gaat dat allemaal wat trager. Maar de kraamzorg is rond en da's het voornaamste. Dat kamertje is ver opgeruimd en de inrichting komt goed in de zomer. Alleen nog iets van zwangerschapsgym ofzo zoeken. Vorige keer deed ik mee aan een fit voor en na de bevalling-cursus. Was wel ok. Maar ik hou er niet zo van. Toch lijkt me dat ik iets moet doen, al was het alleen maar voor de ademhaling. Maar ik zie wel. Yoga is niet zo mijn ding en verder geeft het weinig variaties hier in de omgeving (of ik heb wel heel slecht gezocht). Iets in het water leek me eigenlijk wel fijn, maar dat heb ik nog niet kunnen vinden.

Anyway, het gaat dus super. We verheugen ons alledrie op de maand oktober. Voorlopig geniet ik van die kleine stompjes in mijn buik en dat heerlijk lome gevoel dat me iedere avond weer overvalt. Life is great!!

Het moment van twijfel is aangebroken

Ruim over de helft van onze financiele maand, die met die krappe budgetten die we zouden hebben als ik niet werkte, sloeg de twijfel toe. Hoewel het uitstekend gaat met de budgetten gaat het met de overige centjes minder. Tegels voor de badkamer, zand voor het terras en nog hier en daar wat ander klusmateriaal, kost me zo mijn salaris. Die kosten heb ik volgend jaar niet meer, da's waar. Toch zet het me aan het denken.

Als ik stop, en geloof me in mijn hart wil ik dat echt, gaan we er flink op achteruit. Dat houdt ook in dat de geplande extra aflossingen tbv ons aflossingsvrije hypotheekdeel niet doorgaan of in zeer afgeslankte vorm (of ik moet ergens een rijke oom hebben die de pijp aan Maarten gaat geven waarvan ik nu in ieder geval nog geen weet heb). Willen we dat?

Dat mijn werk niet zo heel leuk is (hoezo understatement???) is bekend, maar ik heb wel werk. En het verdient nog goed ook. Dat schept mogelijkheden. De hypotheek kan worden afgelost, beide kinderen kunnen later studeren zonder te lenen. We kunnen nog eens uit de band springen met uitgaan (carnaval) en een tweedehands auto als de ene kapot is kan ook meestal wel.

Maar is die veiligheid meer waard dan het kunnen opvoeden (fulltime) van je eigen kroost? Is mijn gezin meer gebaat bij een extra salaris dan bij een stabiele thuisbasis in de vorm van mama die er altijd is? Heeft mijn man er echt wat aan als ik thuis blijf en hij werkt?

Aan de andere kant? Hoe zeker is mijn baan in een organisatie die verlies draait bij alle takken behalve die van onze bv? Hoe zeker is mijn baan als je bedenkt dat ook onze bv minder omzet maakt en dat er cijfermatig gezien twee mensen te veel werken?

Hoeveel houden we over als we opvang moeten betalen voor twee kids? Krijg ik uberhaupt nog een redelijke opvangtoeslag zoals in dochters babytijd het geval was? Is dat eigenlijk wel zo eerlijk dat werkende moeders toeslag krijgen om hun kinderen bij andere werkende moeders achter te laten en ze 's avonds vermoeid en gestresst weer op halen?

Grrrr, wat een dilemma. Feit is dat ik niet beide kan hebben. De keuze is enorm lastig. Man is er makkelijk in. Hij vindt het prima als ik thuis blijf, maar ook als ik wil blijven werken. Erg lastig.

Ik wil mijn kinderen niet tekort doen, niet financieel maar zeker niet emotioneel. Mijn hart strijdt met mijn hoofd. Ergens moet er toch een vredige oplossing zijn?

Weinig nieuws

Veel heb ik niet te melden. De meivakantie verloopt rustig en gezellig. Met de baby lijkt het goed te gaan,, buik groeit gestaag en ik heb al gedacht hem/haar te kunnen voelen. Volgende week weer controle.

Met de krappe budgetten gaat het to nu toe heel goed, maar ik ga nog niet te vroeg juichen.

Verder ben blij met de gevallen regen van gisteren. Niet alleen voor de moestuin, maar zeker ook omdat dat een hoop pollen in de lucht scheelt. Nu ik geen medicijnen mag nemen heb ik behoorlijk last van hooikoorts. Maar als dat het enige is, niks te klagen dus.

Zo meteen eens lekker naar de markt voor fruit. En verder, ik zie wel!